Duyuru

Kushtuar muderrizit Hafiz Nexhati ef. Ahmedi

  /   1223   /   28 Ağustos 2014, Perşembe

 Yazdır

  

Kushtuar muderrizit[i] Hafiz Nexhati ef. Ahmedi

Më frymëzoi babai të shkruaj një poemë për xhaxhain

Vdekja e tij thellë në shpirt e në zemër më shtrëngoi

Por në anën tjetër edhe më shumë më krenoi

Prandaj u mendova se prej nga ky bereqet[ii] buroi

Nga askund tjetër, por nga Alimi[iii] ynë më i vjetër

Më i vlefshëm, më i nderë, më i urtë e më i qetë

Hafizi[iv], hoxha,[v] vaizi,[vi] alimi[vii] shumë i ditur

Që për të pleq e të rinj kudo në këmbë janë ngritur

Muderriz[viii] Hafiz Nexhatiu, alimi[ix] i Preshevës me kaza[x]

Hafiz[xi], dijetar, mësues e ligjërues që si ai më s’ka

Muderriz[xii] e hoxhë[xiii] për të gjitha kohët e shkuara dhe tani

Që si ky njeri askujt më nuk iu dha shani[xiv] e mekami[xv]

Lindi në qytetin e Prizrenit antik, nga i ati Hafiz Ali

Në atë kohë drejtor dhe mufti[xvi], më i madhi i këtij vendi

Jetoi tre vite në këtë qytet të lashtë me frymë islamo-osmane

Por prapë u kthye në vendin e tij historinë të na e shndritë

Më 1984 nga kjo botë u nda alimi[xvii] i madh Hafiz Nexhati

Ditë e vështirë qe për Preshevën me rrethinë, dhe kudo për shqiptari

Sepse nga ata u largua një qiri me shumë dritë që kurrë nuk u fik

Andaj, populli me shumë zor e përballoi ndarjen prej këtij alimi[xviii]

Sa e thellë qe dituria e tij, lëshoi degët deri në ditët e sotme

Sepse ai mësoi nxënësit e tij varg pas vargu, katër breza talebe[xix]

U përcolli dituritë e tij shumë të thelluara që i kishte fituar

Në Medresenë Meddah[xx] e cila ishte shkolla më e forcuar

Shkolla e famshme dhe me nder, e madhja Meddah medrese

Kishte nxjerrë nga gjiri i saj shumë alima,[xxi] hoxhallarë[xxii] e vaizë[xxiii]

Sepse e kishte themeluar një hoxhë shumë i saktë dhe i përpiktë

Ataullah ef. Kurtishi që për këtë shkollë ishte mësuesi e prijësi

Atullah Hoxha ishte i njohur në popullin e tij dhe më gjerë

Sepse gjithmonë jetoi me autoritet dhe me shumë nderë

Prandaj edhe Hafiz Nexhatiun ai e pati mësuar dhe formuar

Nga ai rrezet e para të dijes hoxha ynë i pati kultivuar

Medreseja Meddah në Shkup në gjirin e saj alima[xxiv] ka futur

Më pas këta që të gjithë u bënë me famë dhe shumë u rritën

Kjo shkollë me renome si Universiteti Ez’herit[xxv] shihet fort qartë

Për këtë kishim Hafiz Nexhatinë i cili ishte dëshmi e gjallë

Aty muderrizi[xxvi] mësoi themelet e fesë, duke i klasifikuar krejt

Mësuan Kur’anin[xxvii], tefsirin[xxviii], hadithin[xxix], fikhun[xxx], usuli fikhun[xxxi] me rend

Por çfarë të habit apo të shokon krejt, e flisnin arabishten të lënin pa mend

Bisedë-shkrim e lexim që arabi kur i dëgjonte nga mendja kalonte

Kjo çudi nuk ndodhi kurrë më në histori, nuk u përsërit

Si Meddahu[xxxii] më askund nuk pati shkollë, nuk u ripërtërit

Nuk e di se pse, a thua vallë ndoshta se kjo gjeneratë mësoi

Prandaj edhe Allahu me të tillë shkollë në këtë botë i begatoi[xxxiii]

Kush dilte nxënës nga Meddahu, kurrë nuk e zinte gjahu

Ai ishte shumë i fortë në çdo aspekt, arabishten e mësonte

Me një stil të drejtë e të përsosur, lexonte librat pa u merakosur

Sepse çdo gjë e kuptonte drejt, dinte nahvin[xxxiv] dhe sarfin[xxxv] me afinitet

Hafiz Nexhatin e dërgoi babai i vet Hafiz Ali Rexhaiu

Të bëhej hoxhë me dije të lartë dhe shkencëtar i fortë për fe

Dhe në të vërtetë ashtu i doli si e planifikoi edhe ai vetë

Sepse Hafiz Nexhatiu u kthye nga aty me diplomë për ixhazet[xxxvi]

Hafiz Aliu, atë e pati edukuar siç duhet e me rregull krejt

Në moshën pesë vjeçare e mësoi të lexonte Kur’anin[xxxvii] drejt

Në dhjetëvjetshin e jetës së tij hafizllëkun[xxxviii] e mësoi rekord

Titulli i cili gjatë tërë jetës së tij do ta ndihmonte të hapërojë

I tillë ishte hafizi[xxxix], alimi[xl] apo vaizi[xli], nuk di si t’i thuash këtij njeriu

Më mësoni ju, mos vallë harrova ndonjë titull të tij të cek

Pastaj do të përgjigjem para Allahut të Fuqishëm e të Drejtë

Se është e vështirë të shkruash, të gjitha për këtë alim[xlii] t’i thuash

Madje kur shkoi në Misir[xliii], atje qëndroi një kohë të mirë

Por kur hoxhallarët[xliv] panë çfarë dijetari ju doli përballë

E urdhëruan duke i thënë mos qëndro këtu se s’ke për çfarë

Je më i ditur se ne, shko atje në vendlindje dhe një shkollë hap

Nga ne merre pëlqimin dhe menjëherë hape një universitet

Nga të gjitha anët, me dijen që të ka dhuruar Allahu mësoi talebet[xlv]

Si ti nuk ka shqiptar në Ballkan që zotëron shkenca me tamam[xlvi]

Prandaj, vazhdo punën tënde atje se ke me pas vepër të bujshme

Filloi hoxha[xlvii] nga fillimi, mblodhi nxënësit ngado që i vinin

Për ta ai shtroi në shtëpinë e tij një fole për dije, shkencë e fe

Nxënësit e tij i mësoi pa përtesë e pa shpërblim, as një lekë

E dinte tek Allahu do t’i shpërblehen e për të do të luten melaiket[xlviii]

Në shtëpinë e tij hapi një shkollë që unë e quaj Medrese-i Meddah[xlix]

Nuk ishte ndryshe se me shumë përpikmëri aty mësohej nahv[l] e sarf[li]

Mësoheshin shkencat e Kur’anit[lii], tefsirit[liii], hadithit[liv], fikhut[lv], usuli fikhut[lvi]

Mësohej shkenca më e vështirë fetare, lënda e koklavitur e faraizit[lvii]

Për hoxhën kjo nuk ishte vështirësi, ai qëndronte pa gjumë në sy

Tërë natën rrinte zgjuar me kitab në dorë, lexonte e mësonte me orë

Nuk e bënte nga dashuria e tij për të fituar para në këtë botë

Por nga dashuria dhe ideali në përhapjen e fjalës së drejtë për Zot

I tillë ishte hoxha ngase vepronte me sunnet[lviii] dhe Kur’an

Asnjëherë sytë, duart dhe këmbët e tij haram[lix] në dunja nuk panë

Jetë të tillë i mundësoi Allahu e tërë jetën nuk u nda nga kitabi[lx]

Por gjithmonë jetoi i shoqëruar nga shoqëruesi i tij hakikati[lxi]

Gjithnjë ligjëronte në dy xhami[lxii] deri në vdekje u ul në kursi[lxiii]

Në dy xhami të Preshevës, atë Atik[lxiv] dhe të renë Xhamiul Xhedidë[lxv]

Në ditën e Xhuma[lxvi] pa u ndarë gjithmonë i saktë dhe i përgatitur

Ndërsa n’Ramazan[lxvii] dy herë pas namazit[lxviii] të ikindisë[lxix] dhe para teravisë[lxx]

Ah sa ia mbaj në mend atij pamjen shumë të butë e të buzëqeshur

Me duar të buta, me mjekër, kostum e sahat për jeleku të ngjeshur

Me xhyben[lxxi] dhe shallin e tij të hoxhës[lxxii] që kurrë nga koka nuk e pati hequr

Bile e shoqëroi deri në varrin e tij kur e vendosën aty ku ka vdekur

Mua më donte shumë, gjithnjë më përqafonte me shumë mall

Prandaj edhe unë kur e përmend shkrihem, madje edhe shpesh qaj

Kur ai vdiq unë isha e vogël, nuk e kuptoja se m’u largua një njeri

Që prehri i tij për mua gjithë jetën më fali një ëmbëlsi e lumturi

Ah, Abej[lxxiii] sikur ta dija vlerën tënde ashtu siç ta di ty tani

Do të qëndroja përballë teje madje kurrë nga vendi pa lëvizur

Që të përfitoja nga dija jote shumë e thellë dhe me shumë vlerë

Të thithja atë nektar që kishe, bile një përqindësh të ma jepje

Më kujtohen nxënësit e tu kur ti i mësoje fare pa përtuar

Uleshin rreth e rrotull teje dhe dëgjonin, donin të përfitonin

Si zinxhir apo hallkë të rrethonin ty, zëri yt i butë jehonte

Atë shtëpi të vjetër në qiell si yjet për ne në tokë e ndriçonte

Por kurrë nuk e harroj kur unë vija tek ti se ti më pate thënë

Unë të kam baba, çika jote jam bërë, në jetë më ke gjithçka

Talebet[lxxiv] lëviznin nga vendi, a thua se po ju vjen presidenti